Podatnik, który chce skorzystać z ulgi na powrót, musi przedstawić dokumenty potwierdzające, że w okresie trzech poprzedzających lat podatkowych posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza Polską. Takim potwierdzeniem może być jednak nie tylko zagraniczny certyfikat rezydencji, ale także jakikolwiek inny dokument potwierdzający faktyczne zamieszkanie i aktywność zawodową i życiową za granicą.

Takie stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji podatkowej wydanej z 12 stycznia 2026 r. (sygn. 0112-KDIL2-1.4011.849.2025.2.TR).

Organ podatkowy wskazał w niej, że dowodem miejsca zamieszkania mogą być w szczególności:

• umowa o pracę, historia zatrudnienia,
• zagraniczne zeznania podatkowe,
• umowa najmu nieruchomości za granicą,
• paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe, czy też
• zaświadczenia o zatrudnieniu wydane przez zagranicznego pracodawcę.

Brak takich dowodów powoduje, że podatnik nie będzie mógł skorzystać z ulgi.

Podejście to wpisuje się w przewidzianą w Ordynacji podatkowej zasadę, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W praktyce możliwe będą więc również inne formy dokumentowania miejsca zamieszkania za granicą, np.: zagraniczne rachunki za media (prąd, gaz, internet, telefon), dokumenty szkolne lub przedszkolne dzieci, dokumentacja medyczna, akt własności zagranicznej nieruchomości, itp.

Z praktycznego punktu widzenia rekomendujemy jednak potwierdzanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych wydawanymi przez zagraniczne organy skarbowe certyfikatami rezydencji. Są to bowiem dokumenty o największej mocy dowodowej i najniższym ryzyku zakwestionowania przez organy podatkowe. Przedstawianie innych dowodów powinno zaś następować wyłącznie w razie braku możliwości uzyskania takich certyfikatów.

Więcej artykułów o prawie HR w newsletterze – PRO HR Luty 2026