Wydatki na benefity na rzecz osób świadczących usługi na podstawie umów B2B mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów spółki tylko wtedy, gdy stanowią część ich wynagrodzenia wynikającego z takich umów. Jeżeli ten warunek nie jest spełniony, wydatki na takie świadczenia są wydatkami na reprezentację i nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podmiotu, który je ponosi.

Takie wnioski wynikają z interpretacji indywidualnej wydanej 11 maja 2026 r. przez Dyrektora KIS (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.40.2026.2.DW).

Należy zatem przyjąć, że benefity udostępnianie osobom samozatrudnionym jako dodatkowa zachęta do nawiązania/kontynuowania współpracy w modelu B2B lub dostępne dla samozatrudnionych na zasadzie dobrowolności nie będą uznawane za część ich wynagrodzenia, a organy podatkowe będą kwestionowały prawo do uznania wydatków na nie za koszty uzyskania przychodów.

W związku z tym, jeżeli świadczenia dla osób samozatrudnionych są kwalifikowane w Państwa organizacji, choćby częściowo, jako koszty uzyskania przychodów, zalecamy weryfikację stosownych postanowień w umowach B2B.

Więcej artykułów o prawie HR w newsletterze – PRO HR Lipiec 2026