Pracodawca może zobowiązać pracownika do pozostawania poza normalnymi godzinami pracy w gotowości do wykonywania pracy (dyżur). Czas dyżuru nie może być jednak nieograniczony. W szczególności, pracodawca nie może wymagać od pracownika, żeby był „pod telefonem” przez cały czas poza normalnymi godzinami pracy.

Czas dyżuru nie może naruszać prawa pracownika do odpoczynku dobowego ani tygodniowego (art. 151[5] §2 k.p.). Jeśli więc dobowa norma czasu pracy pracownika wynosi 8 godzin, to przy uwzględnieniu minimalnego odpoczynku dobowego (wynoszącego 11 godzin – art. 132 §1 k.p.), czas dyżuru nie może przekraczać 5 godzin. Godziny dyżuru pracownika powinny być przy tym jasno określone przez pracodawcę.

Naruszenie powyższych przepisów może zostać zakwalifikowane jako naruszenie przepisów o czasie pracy. Stanowi to wykroczenie przeciwko prawom pracownika (art. 281 §1 pkt 5) k.p.), a w skrajnych przypadkach może również stanowić przestępstwo (art. 218 §1a k.k.). Pracownik może również żądać odszkodowania za naruszenie dóbr osobistych.

Więcej artykułów o prawie HR w newsletterze – PRO HR Lipiec 2026