Zadaniowy czas pracy daje pracownikowi większą swobodę w organizacji dnia, ale nie oznacza nienormowanego czasu pracy ani nieograniczonej dyspozycyjności. Nadal obowiązują ustawowe normy czasu pracy oraz przepisy Kodeksu pracy.

W tym systemie pracodawca określa zadania i termin ich wykonania, a pracownik sam decyduje, kiedy i w jaki sposób je zrealizuje. Rozliczenie odbywa się przede wszystkim na podstawie efektów pracy, a nie liczby przepracowanych godzin.

Zadaniowy czas pracy może być stosowany tylko wtedy, gdy uzasadnia to charakter pracy, jej organizacja lub miejsce wykonywania obowiązków. Sprawdza się szczególnie przy stanowiskach wymagających samodzielności, takich jak praca twórcza, projektowa czy mobilna.

Pracodawca odpowiada za prawidłowe ustalenie zakresu zadań. Muszą one być możliwe do wykonania w ramach obowiązujących norm czasu pracy – co do zasady 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin tygodniowo.

Elastyczność tego systemu nie oznacza pełnej swobody pracownika. Musi on uwzględniać potrzeby organizacji pracy, np. udział w niezbędnych spotkaniach. Jednocześnie pracodawca nie może wykorzystywać systemu zadaniowego do obchodzenia przepisów o czasie pracy.

Zadaniowy czas pracy to forma elastycznej organizacji pracy, a nie sposób na wydłużenie czasu pracy ponad ustawowe limity.

Więcej na ten temat w artykule dla Dziennika Gazety Prawnej TUTAJ.